Het Wolfgetal

Wolfgetal-Laura Van De HaarDe naamloze ik persoon ontmoet op 11 jarige leeftijd de even oude Vikky. Daar waar de vertelster uit een warm gezin komt, heeft Vikki een moeder die amper naar haar omkijkt en een vader ‘die uit beeld is’.

Vikki heeft een grote invloed op het wel en wee van de ik persoon. Vikki durft alles. Drinken, jongens, kattenkwaad. Zij wordt thuis niet teruggefloten op haar gedrag.

De briefjes die Vikki elke dag stuurt naar de ik-persoon zijn dwangmatig en manipulatief en geven een inkijkje in het brein van deze puber. De ouders die machteloos staan tegenover de sterke invloed van Vikki op hun dochter en haar zien afglijden. Ondanks alles wat er gebeurd tussen de twee: ruzie, jaloezie, verbod elkaar te zien, blijven ze elkaar trouw.

Spannend maken de korte zinnen tussen de, relatief, korte hoofdstukken. Zinnen uit een forensisch rapport die de voorbode zijn van wat er gaat gebeuren.

Van der Haar weet treffend de sfeer van de eind jaren negentig te beschrijven: de flippo’s, Toni Braxton, de school. Maar ook de groeipijnen van de twee.

Met bijna poëtische taal weet Van der Haar een beklemmend verhaal neer te zetten van een verstikkende vriendschap tussen twee opgroeiende pubermeisjes. En ondanks alles leidt het tot een mooi slot.
Dit debuut heb ik met heel veel plezier gelezen. De sterke taal, het verhaal, het schetsen van de omgeving, de mensen, komen tot leven.

Een aanrader.

Het Wolfgetal
Laura van der Haar
Podium –  maart 2018
399 pagina’s

rond de tafel

Het is zomerreces voor de duurste presentator van nederland. Matthijs geniet van een welverdiende rust en mag tot september zijn centjes tellen en op zijn boerderij uitrusten. Energie opladen, zijn haren verven. Kortom, druk.
Zijn vervangster, Margriet, moet nog even oefenen en tot die tijd zullen wij het moeten doen met Sybrand en Martine. De omroep van Jan Slagter, beter bekend als Max, mag nu de tijd tussen 1900 en 2000 opvullen.

Tijd voor Max is een vreemd programma. Er zitten veel mensen rond een kleine tafel. De gesprekken (interviewen kun je het niet noemen) komen geforceerd over. Vooral Sybrand zit erbij alsof hij denkt: “wat doe ik hier, welke vraag moet ik nu weer stellen.” Beide presentatoren kijken verloren in de camera en je ziet ze naar het eind van de aflevering verlangen. Lekker naar huis, hoor je ze denken.

Maar het programma scoort goed. De kijkcijfers zullen Jan een warm gevoel geven. Eigenlijk is het een prima niets-aan-de-hand-programma. Je kijkt wanneer het je uitkomt. Je mist niets, als je niet kijkt. Behang televisie zullen we maar zeggen.

Hopelijk dat Margriet weer wat vuurwerk brengt. Zodat het kijken naar een talkshow weer de moeite waard wordt. Immers, we moeten tot september wachten op de presentator die de vraag stelt en zelf beantwoordt.