…over reizen in de kerstvakantie

Het reizen met de trein is elke dag een klein avontuur. In de kerstvakantie periode ontbreken vaak de vaste forenzen. In de vroege ochtend reizen vier harde werkers richting Amsterdam. Maar op de terugweg is het een ander verhaal.

Om half zes zit de trein gezellig vol met dagjesmensen. Luitjes uit de ‘provincie’ die een dagje Amsterdam achter de rug hebben (of in de voeten).
Pubermeisjes die de grote stad hebben bezocht. De tassen van Primark. Terug naar huis. Giebelend. De smartfoon als een aangeboren item in hun handen.
De vaders die hun dochters op een dagje Amsterdam hebben getrakteerd. De gesprekken tussen deze vaders en dochters. Het is een beleving.
Hij zit daar met zijn twee dochters. Floor is de oudste en met in haar nopjes met haar Nike schoenen. Die kun je in de wasmachine stoppen, zegt ze. Nee, zegt haar jongere zusje, dat is niet goed voor die schoenen. De jongste oogt moe en legt haar hoofd op de schouder van haar vader.
Floor kijkt op haar smartfoon. Vader vraagt over het fenomeen snapchat. Geduldig en behendig legt zij uit hoe dit werkt, het toevoegen, het verzenden, zelfs het verdwijnen van de ‘snap’ die je kunt voorkomen door een ‘screenshot’ te maken.

De jongste opent haar ogen en kijkt naar de schermen van de NS in de coupe. Reclame voor de business card. Zij vraagt wat dat is.
Vader zegt dat businessclass in het vliegtuig in houdt dat je meer ruimte krijgt, betere drank en beter te eten. Floor vindt dat wel interessant en  vraagt of dat bij een baan hoort.
Nee, zegt de vader, niet standaard, maar je kunt bij je sollicitatie wel om vragen: als ik hier kom werken, wil ik wel businessclass vliegen.
Floor knikt instemmend. Maar, zegt de vader, dan moet je wel beter je best doen op school.
Vooral jij, terwijl hij haar plagend met zijn voet Floor een schopje geeft. Zij gromt, pakt haar smartfoon en snapchat nog wat verder.

De trein dendert door de tunnel bij Amersfoort. Spoor 1. We zijn er weer. Vandaag veel luitjes uit het oosten. Ze gaan verder naar Apeldoorn of Deventer. Wij, de Amersfoorters, stappen uit: de regen in.

…over een dienstmeid

‘The Handmaid’s Tale’ is een tv serie, ontwikkeld door Hulu (een andere Netflix). De serie, gebaseerd op het boek van Margaret Atwood, verteld het verhaal van een een bizarre toekomstvisie.
De USA is de Republiek van Gilead geworden. Hoofdstad is Anchorage en de vlag heeft 2 sterren. Door het aannemen van een wet is de rol van de vrouw totaal ondergeschikt aan die van de man. Van de één op de andere dag mogen zij niet meer werken, geen geld beheren enzovoorts. Doordat er, blijkbaar, een nucleaire ramp heeft plaatsgevonden, zijn heel veel vrouwen onvruchtbaar geworden.
De vrouwen die nog wel kinderen kunnen baren worden ontvoerd, opgeleid, en uitgezet bij een belangrijk gezin dat geen kinderen kan krijgen. Deze vrouwen mogen ook niet meer hun eigen naam behouden. De hoofdpersoon heet Offred. Haar ‘commandant’ heet Fred en ze is eigendom van Fred, Offred. Zo heten allen vrouwen: Offwarren (van Warren), Offdaniel (van Daniel). Wanneer de dames een kind gebaard hebben gaan ze naar een ander, kinderloos gezin. 
Gebruik makend van een soort van religie worden deze vrouwen op hun vruchtbare dagen ‘bevrucht’ door de man des huizes.

Elizabeth Moss (o.a. Top of the Lake) zet een geweldige Offred (vroeger June) neer. Haar grote ogen die woede uitstralen, maar ook hoop en verleiding. Zij is vaak constant in beeld. Maar ook Yvonne Strahovski (de vrouw die ‘Dexter’ kon redden) is als vrouw des huizes niet te versmaden. Ook zij zet een sterke rol neer.

The Handmaid’s Tale’ schetst een wereld na een serieuze ramp (alle planten zijn dood, de buitenwereld is kleurloos), die bizar en beklemmend is. Het verhaal heeft een sterke link naar het heden, hoe de huidige verhoudingen liggen. De invloed van (ultra) rechts en religie. Klimaatverandering, een instortende economie. Mensen vluchten naar Canada en worden daar opgevangen. Dat huidige beeld verontrust het meest: het kan zo maar gebeuren. Hier en nu.

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=PJTonrzXTJs%5B/embedyt%5D

over een dagje weg.

De spoorwegen proberen hun treinkaarten zo nu en dan met een speciale actie onder de mensen te brengen.
Aldus stapten wij op de trein naar Maastricht. Voor dat geld plus een koffie en een vlaai wilden wij  graag een keer in 1ste klas reizen. Met een broodje van de ‘broodzaak’ van Utrecht CS gingen wij verder op pad.
De rit naar Maastricht duurt wel even, maar we zaten heerlijk in de rode stoelen te chillen. Het halve land over, rivieren oversteken, het hoorde er allemaal bij.

Wij waren niet de enige die op die dag naar het zuiden afreisden. Drommen mensen liepen door de winkelstraat naar het bekendste plein van Maastricht: Het Vrijthof.

Daar was de traditionele kerstmarkt de hele maand aanwezig. En wij ook. Althans, voor één dag dan. Een paar uur. Er stonden veel kramen. In klassieke houten uitvoering. En ze verkochten typische kerstspullen: truien, petten, Nutella wafels, een 3-beeld van jezelf. En o ja, er was ook een reuzenrad en een rups. We moesten even zoeken, maar hij stond er echt. Een hut met kerststerren, een hut met gerookte zalm. Een kraam waar je glühwein kon kopen. Of moest je een mok van €4,50 kopen om daar de wijn ingeschonken te krijgen.

De schaatsbaan was ook aanwezig, druk bezocht. Net als het huis van de kerstman, gesponsord door Q-Music. Ja echt, gezelligheid ten top. Ondertussen bikkelde de muziek over de markt. Stampende disco, techno en underground. Geen kerstbellen, geen white christmas. Nee. Het was een braderie 4.0

Maar gezellig was het wel. De mensenmenigte bleef maar komen. Een ieniemienie hond werd bijna onder de voet gelopen.
Wij keerden terug naar de winkelstraat en vergaapten ons aan de dure uitstraling van de merkenwinkels: Bijenkorf, Hudson Bay, Hilfiger om er een paar te noemen.
We waren wel toen aan een heerlijke glühwein. Helaas voor ons was het net etenstijd, iets wat in het zuiden des lands heilig is. Geen drank te krijgen, alleen als je ‘lekker kwam eten’. Helaas hadden wij geen honger. Het broodje van even tevoren was meer dan voldoende.
Uiteindelijk kwamen wij in ‘Falstaff’ terecht. Een kroeg. Met muziek en bier. Geen glühwein, maar gluhbier!

En ook dat smaakten ons zeer. Zeker na een aantal uren in de frisse buitenlucht gewandeld te hebben.

Moe geslenterd gingen wij weer terug naar huis. De trein hobbelde terug. Het werd donker buiten. De regen sloeg op de ramen, maar wij zaten lekker binnen. De conducteur kwam zowaar langs, een unicum in onze reishistorie.

We wilden nog een patatje nemen op Amersfoort CS, maar helaas de Smullers zit buiten de poortjes: daar hadden wij geen zin an.
Tegen de principes in haalden wij een verse pizza bij de Appie. En, eerlijk is eerlijk, die smaakte heerlijk. Naar meer en vaker, zeg maar.

En zo werd het toch een leerzame dag.