Over een schildpad

Vergeet Pixar. Vergeet Disney. Het is tijd voor een echte tekenfilm. ‘De Rode Schilpad’ (‘La Tortue Rouge’) is een magische tekenfilm van Michael Dudok de Wit. Een Nederlandse cineast die met zijn korte tekenfilm ‘Vader en Dochter’ uit 2000 de aandacht op zich vestigde, omdat hij een Oscar ermee won en nog 21 andere prijzen.

De beroemde Japanse animatie studio Ghibli gaf hem (bijna) carte blanche om een ‘full feature’ te maken. En het resultaat mag er zijn. Het is een samenspel van Japanse animatie met het verfijnde van de Franse tekenfilm.

De film vertelt het verhaal van een man die aanspoelt op een onbewoond eiland. De natuur is weldadig aanwezig en hij probeert keer op keer een vlot te bouwen om te ontsnappen. Maar zijn pogingen lopen op niets uit omdat een reusachtige rode schildpad zijn vlot keer op keer kapotmaakt. Uiteindelijk geeft hij op en berust in zijn lot. De schildpad blijkt meer dan een sta-in-de-weg te zijn. Wat zich in de 80 minuten afspeelt gaat van droom naar werkelijk, van magie naar ontnuchtering. De thema’s des levens komen voorbij in een tekenfilm waarin niet gesproken wordt, zelfs de dieren spreken niet. En toch blijf je geboeid kijken. De rijke kleuren, het verfijnde tekenwerk. Het is een feest om naar te kijken. Het raakt je.

Het verhaal, de muziek, de mystiek en het verhaal zorgen voor een adembenemend avontuur die je tot het eind wil meemaken.

Waar Pixar en Disney groots uitpakken, houdt De Wit het klein en subtiel. En ook dat werkt, misschien zelfs beter.

Gaat hem zien, deze bijzondere niet-te-missen film. En geniet.

[embedyt] https://www.youtube.com/watch?v=4yNKialC5fc%5B/embedyt%5D

Verboden Vruchten

De stoel is warm en zacht. Ongewoon voor een bioscoop, denk hij. Maar ja, hij is al in geen jaren in zo’n zaal geweest. Jaren illegaal downloaden van films en series hebben hem nooit de behoefte gegeven een kaartje te kopen.

Maar zij wel, Belle. Vriendin. Ze zijn een maand of vijf samen. Hij kijkt naar haar en ziet hoe het flikkerende licht van het filmdoek de zachte vormen van haar gezicht accentueren. Ze kijkt naar hem en het licht weerkaatst in haar donkerblauwe ogen. Hij laat zijn ogen langs haar lichaam glijden. De contouren van haar decolleté. Haar borsten gevangen in een modieuze blouse van de Zara.

Zij is veel te jong voor hem, dat weet hij. Maar sommige gebeurtenissen in het leven heb je nu eenmaal niet in de hand. Liefde bijvoorbeeld. Of dood. Zijn vrouw, Myryam, is drie jaar geleden overleden. De liefde van zijn leven heeft de strijd tegen een ziekte die niet te genezen is verloren. En Belle is langs gekomen. Om voor haar te zorgen. En hem te ontzorgen. En Belle is gebleven. Vaker. Langer. En na het overlijden en een periode van intens verdriet is Belle blijven slapen. “Ze is een verboden vrucht, kerel. Alleen maar kijken, niet aanraken,” hebben zijn ze vrienden in koor gezegd.

Maar de zon is weer toen weer gaan schijnen. Niet meer zo uitbundig, maar toch. Hij voelt hoe haar vingers zijn vingers omhelzen. Hij kijkt naar het filmdoek en ziet een tekenfilm. Een man op een eiland. Met een rode schildpad. Belle houdt van kunst en hij heeft deze film uitgekozen. Niet omdat de film hem zo aanspreekt, maar omdat het lekker kort duurt. Negentig minuten.

De zaal is halfvol en iedereen kijkt geconcentreerd hoe het verhaal zijn einde nadert. De aftiteling begint en hij wil opstaan. Belle houdt hem tegen en fluistert dat ze toch echt de aftiteling wil zien. “Om de sfeer van de film helemaal de mijne te maken,” fluistert ze in zijn oor. Hij glimlacht en laat zich terug zakken in het rode pluche.

Langzaam gaan de lampen aan en het publiek slentert naar de uitgang. Zij loopt voor hem en hij ruikt haar subtiele parfum. Hij snuift haar verleiding en hij verlangt naar haar naakte zachte lichaam. Hij denkt aan de woorden van Joost Zwagerman: mijn tong trekt lijntjes langs je lippen, totdat ik mij zachtjes vastzuig aan waar jij het liefste wil.

In de lobby laat ze hem los en loopt achter de andere dames naar het voor hun ingerichte toilet. Eindelijk, denkt hij, eindelijk kan ik naar buiten. De draaideuren brengen hem in de koele april avondlucht. Trillend glijdt zijn hand in de rechter jaszak en haalt het pakje tevoorschijn. Het donkerblauwe pakje met de helm en vleugels. Behendig brengt hij het naar zijn mond en haalt er zijn papieren vriend eruit. De sigaret. Het ultieme nicotine verslavende genot waar hij de hele avond zo naar verlangd heeft. De aansteker brengt het uiteinde in vuur en vlam. Hij inhaleert diep en zuigt de nicotine naar binnen. Door zijn mond, zijn keel. Zijn lichaam. De rust keert weer, het verlangen is voor even gestild. Als we het over verboden vruchten hebben, dan is dit er zeker één, denkt hij tevreden.

Zo blind als een mol

De papieren Trouw kopt op 27 maart 2017: “Vertrek Blind tekent crisis Oranje“. Ik vraag mij af: is dat wel zo. De crisis betreft de KNVB, niet de bondscoaches en hun assistenten. Maar is het ook niet zo dat sinds het overlijden van de Verlosser het hele Nederlands voetbal helemaal niets meer voorstelt?

De KNVB zwalkt al jaren door het Nederlandse landschap. Er is geen leiding (de Jong is niet acceptabel voor een aantal clubs), er is geen visie en er is geen toekomst: het halen van het WK in Rusland is een bijna onmogelijke taak geworden.

De critici zijn natuurlijk snoeihard. Blind wordt afgemaakt van een falend beleid. Hij heeft de beste voetballers in Nederland en daarbuiten niet aan het voetballen gekregen. De 22 spelers zagen het reisje naar Sofia als een leuk schoolreisje met een oefenpotje op de koop toe. De gevolgen zijn nu zichtbaar en alleen Arjen Robben schijnt het zich te beseffen.

Het is niet meer dan logisch dat de roep om Louis van Gaal weer de kop op steekt. Blijkbaar is er een gymleraar nodig om het zooitje ongeregeld aan het voetballen te krijgen. Of althans, dat te doen wat ze moeten doen: winnen. Van Gaal heeft tenslotte met een middelmatig team toch maar mooi een derde plek behaald bij het laatste WK in Brazilië. Teamspirit, energie, iets voor elkaar over hebben. Maar vooral: het uitvoeren van opdrachten.

Zou Louis zijn golfbaan in de Algarve verlaten? Zou hij zijn reputatie voor deze laatste cruciale 5 wedstrijden (en misschien meer) op het spel kunnen, willen en durven zetten? De alternatieven zijn beperkt. Co Adriaanse noemde het duo Ten Cate en Gullit (de coach en de mensen manager). Dat zou ook een mooie combinatie zijn. Ze hebben aanzien en de o zo belangrijke internationale ervaring.

Jammer dat er nog een akkefietje tussen “ruud” en “hans” is. Ja, inderdaad, zuigkoning Hans van Breukelen. Een mooi prater. Een luchtprater. Hansie heb ik nog nooit kunnen betrappen op een intelligente opmerking. Behalve die ene keer, toen hij als keeper van het nederlands elftal een duitser onderuitschopte en gebogen over hem heen riep: ‘ich hoffe dass du fokking sterbst’. Dat is onze Hansie, de aanjager. Helaas is er bij de KNVB op dit moment geen sterke man die Hans buiten de deur zet. En al zou dat gebeuren dan is het financieel nu al een rampjaar voor de bond. Afkoopsom Hiddink, afkoopsom Blind, afkoopsom van Breukelen. Ga daar maar eens aanstaan.

Het Nederlandse voetbal is dood en begraven. Misschien is dat wel de enige conclusie en moeten ‘wij’ van nul beginnen met opbouwen. Te beginnen met in installeren van louter grasvelden. Want op gras wordt gevoetbald, op kunstgras niet.