martijn

Op 26 augustus 2015 gebeurde er iets opmerkelijks. Zoals gebruikelijk in de moderne tijd, een bericht via de ‘social media’. Een DJ beëindigt zijn contract met platenmaatschappij en management bureau.
Het is niet zo maar een DJ, nee het is een van de bekendste, grootste, meest verdienende jongeman van de wereld. Negentien lentes telt hij, maar hij heeft nu al de status van ‘super’ bereikt.
Een paar jaar geleden heeft hij zijn Amerikaanse management ondergebracht bij een groot buro, Skoeter Braun, die wereldsterren als Justin Bieber, Ariana Grande begeleidt. Ook dat verklaart de enigszins brutale berichtgeving. Op zijn Amerikaans, zeg maar. De DJ is nu zo groot dat alles wat hij doet, hoe dan ook, veel inkomsten zal genereren. Dat geeft hem vrijheid van doen (en laten).

Of hij ook de beste DJ van de wereld is, dat laat ik in het midden.
Interessant is dat hij het einde van de samenwerking via de social media bekend maakt. Dat is, volgens mij, niet eerder voorgekomen. Ook de reden van beëindiging wordt genoemd.
Helaas is er geen enkele journalist in Nederland die ook maar een poging doet de stap van deze jongeman te ‘duiden’. En dat is wat wij als gewone burger graag willen, duiding. Zeker als het gaat om iets vaags en ongrijpbaars als muziek. Verder dan het kopiëren en plakken van het bericht komt men niet. En dat is jammer, omdat het erg interessant is wat zijn reden is geweest. De halve poging van Quote daargelaten, overigens.
De DJ heeft het in zijn bericht over ‘het terugkrijgen van eigendom’. En juist dat is een heel belangrijk gegeven in onze ‘content’ maatschappij.

Eens te meer laat dit voorval zien dat artiesten, componisten en auteurs te laconiek zijn met hun ‘rechten’. Muziek wordt nog teveel als iets vrijblijvends gezien. Er is niet vrijblijvends aan muziek: het gaat nooit weg.
Daarom is het altijd van het grootste belang eigenaar te blijven van hetgeen de artiest/componist/auteur maakt. Als je echt talent hebt en er echt voor wilt gaan, dan zal een “platenmaatschappij” (hoewel er tegenwoordig nooit meer platen worden gemaakt, spreek ik liever van een ‘contentmaatschappij’) het product aan een groot publiek willen en kunnen verkopen. Tegen een bepaalde marge (iedereen mag geld verdienen), natuurlijk.

Dat is één deel van het eigendom, daarnaast is er nog het eigendom van het gemaakte werk: copyright. Ook daarin moet de componist/auteur meer zijn ‘eigen’ baas spelen. Je eigendom beschermen. En zo zijn er nog meer bronnen om inkomsten te genereren: optredens, naburig recht enzovoorts. Reden te meer dat creatieve geesten bewust worden van hetgeen zij ons geven.
Muziek levert altijd wel iets op: zet het op YouTube, Soundcloud of wat dan ook. Iemand in de wereld klikt jou upload aan en zo genereer je (heel er weinig) inkomsten.
De hele moderne content maatschappij staat nog in de kinderschoenen. Er zijn stemmen om alles ‘vrij’ en ‘gratis’ te maken. Maar ‘gratis’ en ‘internet’ zijn twee woorden die niet bij elkaar passen.

Degenen die het hardst roepen dat ‘alles gratis wordt’ zijn het minst te vertrouwen. Dat creatief eigendom (=copyright) helemaal vrij mag zijn, slaat nergens op: iedereen wil geld krijgen voor zijn of haar prestatie(s).
Iedereen die iets creatiefs maakt, heeft recht op zijn eigendom en inkomsten.

Week 35 van 2015 was een opzienbarende week: Dafne en Martijn, twee jonge mensen die de ogen in Nederland opende.

sail twintigvijftien

Het is zaterdag, 22 augustus 2015. Het wordt een mooie dag om Amsterdam te bezoeken. Er is daar een groot botenfestijn aan de gang dat elke vijf jaar voorbijkomt: Sail. Editie 2015.
Vroeg op het station, zijn we niet de eersten, de intercity van half negen vanaf Amersfoort is al redelijk gevuld met blauw-wit gestreepte vestjes, t-shirts en bijpassende ‘makkelijke’ schoenen: zeevaarders.

Als we om negen uur de IJ-haven binnenwandelen is het al ‘gezellig’ druk. De grote zeilschepen liggen keurig op ons te wachten. Een honderdtal kanovaarders geven vanaf het water een saluut en peddelen gelijk met ons langs de zeilschepen. Het meest gewaagde stuk de “Esmeralda” uit Chili, doet er nog een tandje bij. Het hijsen van de vlag gaat gepaard met volksliederen (Chileens en Nederlands) en het in de houding staan van de gehele bemanning. De vele eet- en drink tentjes langs de route maken zich op voor een dag van honderdduizenden bezoekers. De geur van suikerspin, koffie, patat en beenham vullen het terrein.

We maken een rondje en komen op het Java-eiland. Het is daar mooi wonen (maar er hangt wel een prijskaartje aan, ontdekken we snel op de mobiele funda app). We hebben alle tijd om wat schepen te bezoeken. Geen wachtrijen, vooralsnog.
Veel boten worden voor opleiding gebruikt en dat is te zien: alles ziet er spic en span uit. Keurig aangelegde touwen, alles blinkt. De bemanning keurig in pak. Behalve dan op de houten barken, die zo graag een soort van piraten sfeer creeeren.

De eerste wachtrij zien we niet bij een tallship of zeilvehikel. Nee, het is voor de Bruinvis, de onderzeeer van onze eigen Marine. Ook de ultra grote grijze boot van de Marine (De Ruyter) mag zich heugen, zo vroeg in de morgen, op veel belangstelling.
Het ‘feest’ is nu in volle gang. De hipster drank en eettentjes, verstopt in ouwe vw of citroën busjes, zijn in grote getale op Sail afgekomen.
De sloepen, rondvaarten, speedbootjes en andere vaartuig komen meer een meer langs. Zowel op als langs de kade wordt het drukker. Maar ook drukkend warm. Kopje koffie, glaasje water De energie stroomt het lijf weer in, maar ook de spierpijn aan voeten en kuiten beginnen zich te melden.

We laten de indrukwekkende boten achter en ons en wandelen de stad in. Doen een broodje bij Café Stevens op de Nieuwmarkt. De weg naar het station, via de Heiligenweg, Ouwezijds, is toch wel erg lang, met de voeten die protesteren tegen al dat wandel-geweld.
We stappen in de trein en zien de massa’s mensen van het Station naar de IJ-haven wandelen. De trein rijdt langzaam Amsterdam uit. Langs het nu zo hippe Muiderpoort (ooit een ghetto) richting Amersfoort.
Gelukkig hebben we de foto’s nog. En spierpijn, de volgende dag.

sm

27981806_6ba5bf3ca4_m(1)
Elke keer kijk ik in de camera
onecht
straal ik uit
namaak, niet echt, gemaakt
de flits is mijn leven
fotograaf, roddelpers, seks
ik schrijf het altijd verkeerd
opportuniste
maar ik ben het wel
een kamper was de eerste
een clubber de laatste
eerder, tussendoor en later
stelde niet veel voor
gespreid ga ik door het leven
een pop aan een touwtje
neukpoppetje
maar ook ik weet
alles is eindig
de vraag
is
alleen
wanneer
en
hoeveel
nog