woensdag

Op een midweekse dag hoef je een keer niet naar ‘kantoor’. Nee, je mag thuis blijven. De hele dag. Je staat op, springt onder de douche, verwijdert een hipster-baard-in-de-wording. Trek wat kleren aan. Eet en broodje, drinkt koffie.
Natuurlijk vergeet ik niet om mijn lieve vriendjes wat korrels, vers water en hooi te geven. Ook voor hun is het een mooie dag.
Je loopt naar de auto, laadt hem vol met een grote oude televisie, een ouwe stoel, stouwt de auto vol met afval. Je rijdt naar de gemeentelijke stort. Daar waar gescheiden afval tot in de finesses geregeld is.
Je gaat weer naar huis, uitgeput. Koffie met een heerlijk gebakje (van Fuite). Dan is het tijd voor de notaris: tekenen van testament en medische volmacht. Voor ons een uniek moment, voor meneer de Vries dagelijkse routine.
De lucht is blauw, de zon straalt uitbundig. Tijd voor een lunch. In de stad. Culinair verrast in Restaurant SPUI. De kok is koning, vandaag. En wat ben je er toch snel met de fiets, tussen de Vinex en Centrum! Ach ja, wind mee, wijn in de benen. Thuis. De wijn plopt, de glazen klokken. Later op de middag een spaghetti bolognese, om de kleine honger te stillen. Spoelen met een heerlijke witte.
Gaan we nog een uurtje sporten met Frans Bouman en Daniëlle Vriesema? Nee, volgende week maar weer. Het komt niet vaak voor dat iemand drie-en-vijftig wordt. Een beetje terugkijken naar een ieder die ooit een rol heeft gespeeld in het leven. In de armen heeft gesloten en los heeft (moeten) laten.Van die dingen. Op een woensdagmiddag. Op een balkon. Ergens. In Nederland.

spui

Lunch bij Spui - Amersfoort
Lunch bij Spui – Amersfoort

Het was een mooie middag, die 15de april 2015. We stopten voor een lunch bij ‘SPUI’ en we kozen voor het 2 gangen lunchmenu. “De keuken bepaalt” werd ons verteld. Dat leek ons een spannend idee.
Een warm broodje van een bakker-om-de-hoek was het eerst wat wij geserveerd kregen. Samen met een heerlijke Franse rosé (chardonnay-grenache) was dit een goed begin.
De entree werd een (Amersfoortse) ossenworst met een gestoomde eierdooier, met Amsterdamse uit. Het bleek, nu al, een sensatie. De zoutige smaak van de worst met de crèmige binnenkant van het eigeel. Heerlijk. De Amsterdamse uit, zo karakteristiek, maakte het helemaal af.
De tweede gang bleek een seizoen opener te zijn: asperges. Lekker knapperig, voorzien van een heerlijke schuim en smakelijke plakjes kipfilet.
We waanden ons in het Franse landschap waar het leven goed is en het eten nog beter.
Of we nog zin hadden in een heerlijk dessert? Waarom niet? En daar stond hij voor mijn neus: een bodempje van Bastogne biscuit, met mango en een laagje van karamel. Daarnaast een smakelijke vanille ijs uit Leusden, op een bedje van biet, en ook nog een bolletje ‘flexibele chocolade’. Je moet het maar bedenken.
Eten bij ‘Spui’ heeft ons deze keer niet teleurgesteld. Mooie combinaties, fijn van smaak. Dit kan alleen maar beter worden. Ook de ambiance is rustiek. We zaten, door het mooie weer, op het mooie terras. Midden in de stad, maar toch heerlijk rustig.
De zomer is voor ons begonnen.

zondag

Van zonsopgang tot zonsondergang wordt er in onze vinex gesport. Hardlopen lijkt wijksport nummero uno te zijn. Ik zie ‘ze’ elke dag langskomen. Ultramagere lange mannen, joggende vrouwen, deinende billen en borsten, iPod aan de arm als een hartslagmeter. Dat is tenminste andere koek dan in een volle klas je uit te leven met body pump. Daar waar deadlifts, lunges, full core body improvement belangrijk zijn voor de komende zomer. Opgezweept door een nog fanatiekere coach. Maar ondertussen jatten je mede pumpers de gewichten van je barbell (nou ja bij wijze van)
Maar fietsen kan men hier ook. Richting polder en weer terug. In flitsende pakjes met zemen kruisjes. Fel gekleurde helmen.

Ook vandaag, zondag. Een mooie dag. Een straf windje. Ik stap op de fiets (met helm en zemeninlegbroek) en trap moeiteloos richting het Laakse Strand. Nooit geweten dat ie daar lag. De stekende horzels vlogen vleugelwrijvend al in het rond. Al dat warme bloed de komende hete zomer, ze worden er nu al gek van. Zo makkelijk als de heen-weg ging, zo moeizaam ging de terug weg. Er bleek een heftige (tegen)wind te staan.

In de sportzaal draai je een beetje gewicht op je spinning-gwiel “tegenwind”, maar dit is toch wel anders. Natuurlijke tegenwind dwingt je tot stevig trappen en balans houden. De techno beat is niet van Armin maar Notos en Zephyros hebben de tijd van hun leven.
De mede-wijkbewoners fietsen je vrolijk tegemoet. Ze hebben geen idee, ook zij moeten straks terug. Dat wordt een lange middag.
Na twee en een half uur, terug op mijn balkon, wijntje in de hand, zie ik op het weiland van de stadsboer een auto aankomen rijden. Hij komt er wel eens vaker. “Verfbus” staat er met gele letters opgeschreven. De stadsboer heeft deze week zijn land lekker klaar gemaakt voor het komende seizoen, misschien wat groeibaars in gestopt. De verfbus-man stapt uit en pakt zijn metaal detector en stapt het vers bewerkte terrein op. Hij zwiept zijn apparaat van links naar rechts. Stopt. Pakt zijn spade, graaft, woelt, voelt en pakt. En zo gaat hij een groot deel van het terrein af. Of hij wat van waarde vind is niet te zeggen of te zien. Maar ik denk wel: hoe zou hij het vinden als iemand zijn tuin zou bepotelen?

Ondertussen lopen de honden vrolijk los op het grote veld, hard hollend, genietend van hun vrijheid. Gezinnen met minimaal vier kinderen fietsen vrolijk voorbij. Een hond springt in de gracht. Een boot vaart langs. De wijn smaakt goed. Mijn benen gloeien van de inspanning. Een file lonkt op de A28 richting Zwolle

Ik kijk naar mijn oranje kleurige vriendjes naast mij. Oortjes omhoog, oogjes dicht. Lekker in het voorjaar zonnetje. Hun witte voetjes blinken in de zon. Zo ontspannen. Zo relaxed. Geen file, geen fiets, geen hardlopen, geen body-pump.

Vathorst: een wereld van verschil