reizen met de tijd – en verder – en terug

Christopher Nolan met zijn 44 jaar niet bepaald een veteraan in filmregisseur-land noemen. Maar toch heeft hij is hij nu al een wereldberoemd menneke. Met films als ‘Memento’, ‘Insomnia’ werd zijn naam gevestigd.
De ‘Batman’ trilogie bracht hem weer wat treden hoger. Hoger dan het heelal kan haast niet, maar met zijn ‘Interstellar’ neemt hij de kijker mee naar de grenzen van ons zonnestelsel en zelfs verder.

Zijn laatste ‘blockbuster’ vertelt het verhaal over een aarde die op sterven na dood is. Welk jaartal het afspeelt is onduidelijk, maar het is wel de ‘nabije toekomst’. De man die ons meeneemt heet Cooper (magistraal neergezet door Matthew McConnaughey), een voormalig NASA piloot die nu zijn leven als graan boer slijt. Door toedoen van zijn slimme dochter Murph komt hij bij een geheime Nasa basis terecht vanwaar ruimte reizen worden gemaakt, op zoek naar een ‘nieuwe aarde’.

Wetenschappers hebben bij Saturnus een ‘wormhole’ ontdekt, waarbij aan de andere kant van dat ‘wormhole’ een drietal planeten zijn, waar nieuw leven mogelijk. De missies die totnutoe daarheen waren gestuurd zijn niet meer teruggekomen. Cooper krijgt de opdracht zo’n missie te leiden en op zoek te gaan naar de drie ‘verdwenen’ eerdere missies. Er is één probleempje. Het interstellaire reizen heeft effect op tijd. Zoveel minuten in of achter het wormhole betekent zoveel aardse jaren.

Cooper neemt de missie aan en gaat samen met een aantal anderen op weg, to boldly go where no man has gone before, om maar een sci-fi kreet te gebruiken.

‘Interstellar’ neemt de kijker ook mee op deze spectaculaire reis. Nolan heeft met deze film een sterk produkt afgeleverd. De balans tussen emotionele scenes en spektakel zijn keurig in balans. Mag bij gezegd worden dat het geheel uitstekend in beeld is gebracht door ‘onze’ Hoyte van Hoytema, die als ‘director of photography’ een duidelijke stempel op de film heeft kunnen drukken. Door gebruik te maken
van film materiaal in plaats van digitaal heeft hij de kleur van de film bepaald.

Natuurlijk is de science zo nu en dan teveel science en de quasi intellectuelen zullen bij veel stellingen hun vraagtekens zetten.
Gelukkig ga ik naar de bioscoop om vermaakt te worden en dat is in de 169 minuten die de film duurt meer dan gelukt. De periode op aarde is zeer realistisch in beeld gebracht, maar ook het onmetelijke van het heelal, alsook de ‘nieuwe werelden’ komen geloofwaardig over.
Nolan heeft weinig gebruik gemaakt van special effects zoals gebruikelijk in dit soort films, en dat komt de geloofwaardigheid ten goede.

Krijgt deze film daarmee een 10? Nou nee, kritiekpuntjes van mijn kant zijn dat er hier en daar hiaten of sprongen in het scenario zijn waar je je vraagtekens kunt stellen. Hans Zimmer, verantwoordelijk voor de muziek, bewijst weer eens goed naar andere componisten te hebben geluisterd. Wanneer gaat hij iets echt origineels maken? Nu had ik het idee naar de intrigerende ‘score’ van ‘Koyaaniqaatsi’ te horen van Philip Glass. Een 8,2 kan het krijgen.

Maar, de conclusie mag zijn dat ‘Interstellar’ een zeer imponerende film is geworden die het bezoeken meer dan waard is, en zeker in Imax of de bioscoop. En dat deze nog lang in het brein blijft doorsudderen. Indrukwekkend door beeld, geluid en acteerprestaties. En het verhaal, dat heel dicht bij de huidige mensheid staat.

joep!

“Wilt u dood,” vraagt de tijdelijke arts aan de oude vrouw.
Ze kijkt op, een kort besef van waar ze is en met wie ze praat. Haar lijf wil niet meer, haar geest des te meer. De oorlog heeft haar een overlevingsdrang meegegeven, die wij niet kunnen bevatten.
“Ja,” zegt ze met een diepe zucht. Door haar hersen-infarct is haar woordenschat tot ja, nee en tu tu tu tu beperkt.
De arts knikt, zij hoort dit dit dagelijks maar toch is het een emotioneel antwoord. De verzorgster die dagelijks bij deze oude vrouw betrokken is, laat een traan. Ze was altijd vol energie, ondanks haar zware beroerte van zes jaar geleden. Tranen staan in haar ogen. Ook zij maakt die meerdere malen per week mee. Het sloopt haar, maar toch blijft ze haar werk met veel liefde en toewijding doen.

Dit is maar slechts een stukje van de dagelijkse werkelijkheid waar velen in de verzorging en of mantelzorg mee te maken hebben.

Ik vraag me af waar Joep het gore lef vandaan haalt om elke week zijn crypto fascistische columns op te baseren, met als summum die van 6 november 2014. Daar waar de moeder van een staats secretaris, dement en al, schijnbaar slecht verzorgd wordt. Heeft de heer van het het Hek ooit zelf meer dan 10 dagen in zo´n tehuis rond gelopen, dagelijks het stront uit luiers, bedden en wc gehaald? Heeft deze brave man, woonachtig in de rijkste buurt van Amsterdam, ooit een dode vrouw of man afgelegd, de familie gebeld met de melding dat hun vader of moeder helaas er niet meer is. Heeft deze heer van het Hek zelf ooit meegemaakt dat hij jarenlang voor iemand heeft gezorgd, lief en leed heeft gedeeld, het eten heeft opgediend, gevoerd, de verdrietjes gedeeld? Voor een salaris waar Hij nog geen eens zich zou willen omdraaien in zijn warme bed.
Nee, deze heer is columnist, mag schrijven wat hij wil. En het erge is; velen papegaaien hem na. Zonder enig besef van realiteit. God god, wat heeft hij gelijk.
Nee, Joep heeft geen gelijk. Joep lult maar wat en weet niet waar hij het over heeft. Hij leest de headlines van de Metro, Telegraaf en Tubantia. En schrijft op basis van loze argumenten zijn stukje.
Maar het gaat niet om vergane glorie. Niet om de vergane glorie van een Joep.

Gelukkig maken we ons met zijn allen druk om het verbieden van Zwarte Piet, het binnenhalen van ´vluchtelingen´ uit verre landen, het betalen van extra geld aan Europa. Laten we ons in de luren leggen door de door ons gekozen politici. Met als gevolg een fikse belasting- naheffing. En daar gaan miljoenen in om. Miljoenen die misschien ook elders besteedt zouden kunnen worden, eventueel misschien. Maar politiek gezien mogen DAT niet met elkaar vergelijken.

De maatschappij, dat ben je zelf. De dag dat Heer van het Hek mantelzorger zal zijn, zal wel nooit komen. Maar die kans heb JIJ wel. Mantelzorger houdt meer in dan boodschappen doen en een rolstoeler door de stad te duwen. De grootste belasting is de emotie. Het verdriet, de huilbuien, de agressie, de stank van pies en poep. Het overlijden van de (oude) vriend of vriendin. Dan komt het besef dat de verzorgingsstaat, waarvan iedereen denkt dat deze nog bestaat, niet meer bestaat.

Opstand? Revolutie? Zoals Joep oproept? Ik zie hem met zijn bleke billen bij lange na niet op de barricaden staan.

Joep is een lafaard.

daar kun je maar beter van af zijn

Het is een doordeweekse donderdag. De herfst hangt in de lucht. De vochtige lucht, de vroege ochtenddauw zijn daar duidelijke tekenen van. Voor de rechtbank lijkt het wel een hete zomer. Een man gaat vertellen over zijn leven als crimineel, die hij ooit is geweest. Hij is voor niemand bang, niet voor zichzelf, voor zijn vriendin, voor zijn vijanden. Hij gaat een boekje open doen.
De Man heeft een strafblad, dat wel. Hij heeft mensen doodgemaakt. Geliquideerd. Mannen die het niet met hem eens zijn geweest, heeft hij uit de weg geruimd. Obstakels, zoals hij dat ooit in een dronken buit in café “de achterdocht” heeft geroepen.

Hij gaat zijn verhaal vertellen over de mensen die hij kende, zijn vrienden zijn geweest, de operaties, de moordpartijen. Hij noemde namen. Van echte mensen. Mannen die achter slot en grendel gaan verdwijnen.

De Man die dat ging vertellen zit vandaag niet in de zaal. Hij verblijft elders en via een video scherm kijkt de hele zaal naar Hem. Hij is niet zichzelf. Pruik, een bril met dikke glazen verbergen zijn ware zijn. En hij ziet zijn oude maten. Breedgeschouderde kerels, met door Japanse troostmeisjes aangeprate tattoos waarvan ze niet weten wat het betekende maar het staat wel stoer. Ook mannen in dure maatpakken en een zijden stropdas, zijn aanwezig.
De Rechter gaat zitten en kijkt zijn rechtszaal in. Tijdloos beige, semi eiken stoelen. B Geen raam te bekennen. Flets TL-licht. De sfeer is grimmig en De Rechter voelt de spanning. De spanning die hij moet controleren, anders gaat het fout.
De Rechter kijkt naar een camera en ondervraagt de Man die elders zit:

De Rechter: ‘Bent u een crimineel?’
De Man: ‘Ja, ik was een crimineel, ja.’
De Rechter: ‘Wat was de reden voor u om een getuigenis af te leggen?’
De Man: ‘Vrezen voor je leven als je vrij komt. Dat geldt niet alleen voor mij, maar voor de meesten die hier zitten.’
De Rechter: ‘Kunt u dat toelichten?’
De Man: ‘Mensen leven met bepaalde informatie waarvan anderen kunnen denken: als dat op straat komt heb ik een probleem. Dan denken mensen in het milieu: dan kun je daar maar beter vanaf zijn.’

De mannen op de tribune knikken instemmend: van Hem kun je beter af zijn.

(De idee van deze blog ligt bij een Volkskrant artikel. Toen ik dat las, leek het wel een scene uit een Italiaanse boevenfilm, waarbij een persoon de zwijgplicht verbrak.)