zondag

Wat doe je nu op zo’n moes/groente(n)-tuin? Het is een simpel en kort scenario: Eerst fiets je er heen (15 km doortrappen, beetje weerstand) Vervolgens ga je een stukkie spitten.  Zitten. Koffie. Koek. Boterham met jam (omdat de vrouw dat wil).

Dan kijk je hoe tergend langzaam de prei groeit (ze staan er nu welgeteld 1 jaar). Vervolgens gaan er wat zaadjes de grond in, waar hopelijk een paar kapucijners uit komen (de rest is voor vogels, muizen, en ander gespuis).

Tot slot gooi je 1 tuindeel vol met aardappelen. Een stuk of 60 en als het meezit, elke ‘blom’ 2 kg aardappels (yeah right). Het andere gewas volgt later. Eer schijnt een schema voor te zijn.
Vervolgens stap je weer op de fiets en peddelt (uit-fietsen heet dat) naar huis. Door de polder, langs de Eem, over de fietsbrug, langs de golfbaan van van vrijstaat Hoogland. En dan ben je thuis. Trekt de ijskast open en pakt de ubercoole witte wijn van Ilja Gort’s landgoed. Een zelf gemaakte pizza, anders dan anders, maar lekkerder dan lekker. Met tomaat, italiaanse kruiden. Laat de zomer maar komen.

het waanzinnige van sneeuw

het-waanzinnige-van-sneeuw-e-10-editie---alex-boogers[0]De roman begint met de ziekenhuisopname van Remy. Gebroken rug na een nachtelijke vechtpartij. Hoe dat zover gekomen is en wie daar schuldig aan is wordt verder in het verhaal duidelijk.

Na de zelfgekozen dood van zijn zus Estee (lees eerst “Het Boek Estee” van Alex Boogers) weet Remy even niet meer wat hij moet doen. Wat hij wel weet is dat hij vechtkunstenaar wil worden. Hij gaat naar een taekwondo school om de kunst te leren. Maar dan valt zijn oog op Nadia, de zus van Said, een thaibokser, die hij ziet op een vechtgala in de stad.

Remy sluit zich aan bij Said’s (een andere, maar wel beruchte) “sportschool” en komt in de wereld van het thaiboksen terecht. Hij krijgt ‘iets’  met Nadia (wat niemand mag weten) en doet mee met de andere sportschool jongens op hun nachtelijke schop en vechtpartijen.

De kracht van Boogers is zijn taalgebruik. Remy is kwaad op zijn zus, zeg maar woedend. En die woede voel je door het hele boek. Maar Remy is ook een romanticus, een stylist, een zachtaardige jongen die zijn verdriet opkropt en eruit slaat, schreeuwt en vloekt. En die balans maakt deze roman zo bijzonder aangrijpend.

Het verhaal ontroert, maakt blij en boos en is gewoon weergaloos geschreven.

Alex Boogers verdient een veel groter publiek en behoort tot de beste Nederlandse schrijvers van dit moment.

Schaf aan: Alex Boogers – Het Waanzinnige van Sneeuw