Kiezerbedrog 2012

Ik haat verkiezingen. Ik haat de verkiezingstijd. Maar ik hou van de democratie, zoals wij die met zijn allen ‘vorm’ aan hebben gegeven.
Jammer dat tijdens de tijd voor de verkiezingsdatum de dames en heren politici zieltjes proberen te winnen op alle mogelijke manieren liegen en bedriegen. Beloftes doen waarvan ze nu al weten dat ze die nimmer waar kunnen maken.

In economische zware tijden, zoals nu, kunnen de dames en heren ‘politici’  roepen wat ze willen, maar het is simpel: de economie regeert. En Brussel. Nederland is nu eenmaal onderdeel van Europa, daar hebben we met zijn allen ‘toen’ voor gekozen.
Laat de dames en heren ‘politici’ eerlijk zijn. Zeg eerlijk: ik zit voor mezelf in de tweede kamer, ik hoop op een leuk baantje na mijn dagen op het blauwe stoeltje.
Hoeveel beloften zijn uitgevoerd sinds de laatste verkiezingen. Ergo, welke ‘breekpunten’ blijken geen breekpunten meer te zijn? Teveel.

De opiniepeilers, de stemwijzers, die wakkeren het vuurtje aan. De SP mag dan wel nu op 49 zetels staan, virtueel, maar als het rode puntje bij het papier komt (of de vinger bij de kiesknop), dan blijven ze met 15 zetels achter. History repeats itself, om maar in Roemers’ favoriete nederengels te blijven. Of is ‘we have to row with the peddles we have’ een betere omschrijving?

Het gaat niet om één partij. Niet de partij van de man met gebleekte haarkuif en de populistische kreten. Wat roept Samsom? Tienduizend mensen in de zorg erbij? Waar haalt hij dat vandaan? En, wie gaat dat betalen? Of verwacht ADHDiederikje dat ‘we’ voor 3 euro per uur gaan ‘zorgen’.
Zo heeft elke partij wel hoofdpijnveroorzakende punten. Uit al die  luchtballonnetjes blijkt dat de ‘politici’ de verbinding met de samenleving allang verloren zijn. En proberen ze die te herstellen? Niet door exclusief de verkiezingsdebatten op televisie te houden. De televisie heeft al heel veel jaren meer dan één zender en de keuze is zo groot dat de kijker snel afhaakt.
De onkunde van de ‘politici’ is pijnlijk naar boven gekomen in de laatste chaos rond de ‘langstudeerboete’ perikelen.
Is er een alternatief? Het alternatief is dat de heren en dames ‘politici’ klip en klaar zeggen dat ‘zij’ niets te vertellen hebben, maar dat veel geregeld wordt vanuit Brussel en de ambtenaren op de departementen. Zij zetten de grote lijnen uit. De minister is de coach van het team en laat iedereen optimaal presteren.
De Tweede Kamer zijn de 15 miljoen Nederlanders die het team controleren. De Tweede Kamer mag af en toe een kleine wijziging (lees wet) aanbrengen en doorvoeren.

Als het ooit economisch beter gaat zijn er wel mogelijkheden om binnen de lijnen de eigen idealen te verwezenlijken, of ze nu van de liberalen, christen-democraten, socialisten en andere stromingen zijn.

Zolang de mensen waarop wij onze dure stem mogen uitbrengen niet echt zeggen waar het op staat blijven de miljoenen mensen die de moeite nemen om hun stem uit te brengen na enige tijd teleurgesteld achter. Teleurgesteld in de politiek, in het land, in alles. En ja dan is een ‘kiezersopstand’ niet ondenkbaar.

Er komt een moment dat iedereen het zat is.

…over een mislukte sportzomer

De sportzomer van 2012 is voor Nederland één van de dramatische ooit. De complete afgang van de Oranje-elf tijdens het Foebal-WK, blijkt het begin van veel, zo niet alle ellende te zijn geweest. Het wielerspektakel in Frankrijk, beter bekend als de Tour de France, een fiasco, waarbij ‘een Spanjaard de Nederlandse eer’ moest redden. Te bizar voor woorden.

Alle hoop is nu gevestigd op de olympische equipe. Maar helaas, op wat verdwaalde gouden plakken na, een paar zilverlingen en wat bronswerk, presteert het Oranje legioen onder de maat. Zijn de verwachtingen te hoog gespannen, is Nederland dan toch niet het sportland waarvan wij denken dat wij dat wel zijn? De judoka’s, de atleten waar wij zo op hoopten. Is er dan geen talent? Dat is niet het geval, Nederland barst van het talent, dat gaat voor goud en en het beste resultaat. En dat ook kan waarmaken. Maar waar gaat het dan mis? Wat is dan toch de oorzaak van het net-niet presteren?

Ik zeg Jack en Mart: de Bassie en Adriaan van de NOS. Twee dikke mannen op leeftijd die al eeuwenlang via de publieke omroep de kijkers en luisteraars teisteren. Ik zeg: de sporters willen niet met hun aan één tafel zitten: Jack die slijmt kirt, streelt, kietelt en ondertussen niet de vraag stelt die wij allemaal willen stellen: Robben je bent een arrogant ventje, hoe komt dat toch zo? En bij ‘oom’ Mart is het net zo: zijn immense lijf vreet het tengere lijf van Marianne Vos op. Doet alsof hij elke dag bij Lance eet, hem elke uur belt en wie weet ook het bed deelt. Hij vindt dat hij alles mag zeggen “ja dat mag ik zeggen”, maar ook vaak ‘iets geks zegt’. En ondertussen ook nog meisje Flier tot bijna-huilen brengt. Omdat hij Mart is, en een ‘staat van dienst’ heeft. Natuurlijk dat heeft hij, en Jack, ook. Maar de sporters zijn er klaar mee, die willen nieuwe vragen, nieuwe mensen aan de tafel die ‘vet’ ‘cool’ en ‘geil’ als stopwoorden gebruiken. Het vooroorlogse vocabulaire: ga toch een eind fietsen joh. De sporters zijn er klaar mee: gas op die lollie! Dat de verrassende handboogschutter niet bij Mart kwam biechten, zegt genoeg: ‘hij had een afspraak, en dat respecteer ik’. Ja ja, de ouwe garde en respect.

De sportzomer van 2016 wordt een superzomer, dat weet ik nu al. Nieuw bloed aan tafel (nee niet die egotripper Matthijs), maar mannen en meiden van dezelfde generatie als Ranomi, Dafne, Sharon, Vurnon, Jerson en Adam, iemand die hun taal zal spreken. En een afspraak regelt via Twitter, Facebook of een Whatsappje stuurt. Hoeveel dagen zitten er in vier jaar? Kan ik oefenen op dat ‘wij’ gevoel.