Vrijgezellig

“Ik heb een ranzig seksleven,” zegt ze en kijkt me aan met haar grote hazelbruine ogen, neemt een hap van haar gegrilde bio kip in salsa saus. En ze glimlacht, open blik, gewoon zoals ze is. Ontwapenend, eerlijk, recht-voor-haar-raap, verleidelijk, soms uitdagend. Ik kijk naar haar en denk; ‘tja, ranzig..’ en neem een slok van de ‘la place’ cappuccino.
Het blijft in mijn hoofd hangen, een ranzig seksleven. Wat is dat? Hoe is dat? Seks met zes mannen, drie vrouwen, krijsende orgasmen? Op straat, in de steeg, in de auto, het parkeerterrein? Maar dat is mijn fantasie van ‘ranzig’. Ik vraag er niet naar. Wellicht is haar beleving van ‘ranzig’ minder ranzig is dan dat ik fantaseer. Het zou mij niets verbazen: vrouwen komen van Venus, mannen van Mars, toch?

De tijd gaat voorbij, we lunchen regelmatig samen. Ik vraag er verder niet naar. Koetjes en kalfjes komen voorbij, maar ook een portie persoonlijk leven. Als ik haar zie denk ik ook niet aan dat ranzige seksleven. Ze is gewoon leuk en gezellig en vrijgezel en fijn gezelschap. En ja, aantrekkelijk. In elke zin van het woord, laat ik daar even heel duidelijk over zijn. Ze heeft een leuk sociaal leven, ze ontmoet mannen, waar ze mee lacht en danst.. Maar niet de man die ik haar zo gun.

Soms, onverwacht, dan borrelt het weer op: dat ranzige seksleven. Zie ik een blonde meid met hoge hakken, diep decolleté, een zwoele blik. Zou zij een ranzig seksleven hebben? Zou zij zich gewillig laten nemen op perron drie van station Hilversum? Ik durf het niet te vragen.

Het blijft voor niet-vrijgezelle mannen, interessant om te weten wat een vrijgezelle meid in haar vrije tijd doet, met wie ze scharrelt, hoe ze haar doordeweekse nachten doorbrengt. Een andere, net zo vrijgezelle-leuke vriendin laat onlangs weten dat ze een onwijs leuk weekend had, maar subtiel zegt ze: “niets wilds of zo”. Ik reageer niet en denk: “niets wilds?” Wat bedoelt deze aantrekkelijke jongedame daarmee? Niets wilds? Niet dat ik woest fantaseer, maar de nieuwsgierigheid wordt wel geprikkeld. De volgende keer als ze zoiets zegt zal ik vragen of het dit keer geen verwoestende seks met vier mannen op de vierde verdieping van het Hilton was, neem ik me voor.

`Ik heb een ranzig seksleven,´ het blijft in mijn hoofd terugkeren. Ik zal er niet naar vragen. Ik zal er niet aan denken als ze tegenover mij zit als ze haar broodje beenham oppeuzelt en vol enthousiasme vertelt over haar bedrijf. Succesvol, energiek, apassionata. Of de hobby die wij delen, gebaseerd op fantasie. Zo is is zij nu eenmaal. Ranzig energiek, laat ik het daar maar ophouden. Ranzig of niet, maar wel inspirerend.

enfin…

Op een zomerse middag in het Franse Goudragues, genietend van een heerlijke Franse lunch, naast een zacht kabbelend watertje, met een zwaan, een gans, eendjes. Chez Marianne, Goudragues, (Gard), Frankrijk. Maar ook een twintigtal mensen naast ons, die spontaan een, naar ik denk, een verjaardagslied aanheffen.

Bijzonder. Frans. Hartverwarmend. Toch.Wel

als je de bal hebt..

Dus Bertje gooit de handdoek in de ring. Jammer, maar helaas.De grote ego’s van het hedendaagse voetballende Oranje hebben hem de das omgedaan. Soms moet je ook als sportman over je eigen schaduw heenstappen om tot een groot resultaat te komen.
Helaas, de schaduwen van Robben, van der Vaart, Affelay en Wesley waren dermate groot dat zelfs DAT niet lukte.
De vraag is nu? Hoe nu verder? Geert Wilders aanstellen als bondscoach, of toch maar glammerboy Ruud. Of de meester van de Hollandse School, Co A.?

Laten we beginnen met het volgende: nooit meer opstellen: Arjen Robben. Zijn on nederlandse aanstellerige gedrag, daar zijn ‘wij’ nu klaar mee. Zijn drie jaren van roem zijn voorbij. Al lang. Een middelmatige dribbelaar, struikelend over zijn eigen ego. Laat het lekker in Duitsland voetballen in herfst van zijn carriere. Ook passé, Raffie en Wesley. Die mogen lekker met hun mokkeltjes gaan flaneren over de winkelstraten van modaine steden als Grozny of voor mij part Dubai City. Kunnen ze lekker met hun dikke buikjes hun 40mille per week opstrijken. En dan hebben we nog meneer van der Wiel, eigenlijk al twee jaar volslagen de weg kwijt. Niet meer oproepen, niet meer gebruiken.
Het gage wat deze heren op het afgelopen EK ontvangen hebben: niet uitbetalen of met een strafkorting uitbetalen: wat overblijft, naar een goed doel, het juiste doel, inderdaad! En van Persie en Huntelaar? Laat me niet lachen! Je kunt door het ijs zakken, maar deze twee hebben daar een nieuwe dimensie aan gegeven.

Als dat geregeld is: nationale excuses aan Clarence Seedorf. Alleen Hij kon het zooitje ongeregeld op het laatste EK weer in het gareel krijgen. Seedorf riep het al jaren geleden: ik wil respect. “Wij” lachten er toen om: Respect? Voetballen zal je kreng, en prijzen winnen.
Maar ook de hedendaagse voetbal miljonairs blijven kleine jochies met grote monden, die pas zwijgen wanneer er iemand binnen hun ‘kring’ loopt die meer heeft bereikt, zowel financieel als emotioneel, dan hun.
Sorry Clarence, sorry dat wij jou grootheid en expertise zo onderschat en niet gebruikt hebben.

Een bondscoach is niets meer en minder dan een hoofd kleuterschool die de jongetjes in het gareel houdt en ze daar laat spelen waar ze goed in zijn. En ze kan motiveren. En luisteren. En winnen. En blij zijn. Wie kan dat als geen ander? Frank? Co? Ruud? Of misschien wel Jack van Gelder of Johan Derksen.

Kortom: schoon schip, schone lei, nieuwe kansen. En met voetballers die willen voetballen.
Onbegrijpelijk dat deze belangrijke issue niet in het partij program van de PVV staat. Het zijn toch ‘onze’ jongens?