de arrogantie van het verliezen

“Zij” hebben gefaald. Drie wedstrijden op rij verloren op een EK dat eigenlijk als winnaar afgesloten had moeten worden. Met het spelersmateriaal dat Bert meenam, had het eenvoudig gekund. EK-Kampioen 2012
Helaas, ‘wij’ werden geen kampioen. “Zij” verloren alles. En hoe. Met een spel dat beschamend is voor het Nederlandse voetbal. Het tempo op een F-pupillen niveau. Maar dan nog, ook met dat tempo, voetballen zonder creativiteit, passie en inspiratie. Zelfs dan had ‘ons’ team verder moeten komen. Wat is dan de oorzaak van deze vernedering? Zijn de spelers moe? Is de honger naar het winnen bij de spelers gestild? Zit het zware clubseizoen in de benen en hoofd? Neen. Geen van dit alles is de oorzaak.

Arrogantie.

Pure, onvervalste arrogantie is de oorzaak van het collectief falen. Hoe vaak hebben de belangrijkste spelers gezegd ‘Het komt wel goed’, ‘het gaat lukken’, ‘we zien kansen’, ‘we winnen van de Duitsers’, ‘we vreten die Portugezen op’. Het zijn de spelers die per toeval vicewereldkampioen zijn geworden en er nu van uit gaan dat met minimale inzet hetzelfde bereikt kan worden. Dat het winnen vanzelf gaat. Als ze op het veld staan alles vanzelf gaat, de tegenstander angstig in hun doelgebied schuilen gaat.
Niets van dit alles. De tegenstanders bieden tegenstand. ‘Ze’ moeten het zelf oplossen, nadenken, creatief zijn. Alles voor elkaar over hebben. Niemand van deze EK selectie heeft dat begrepen, laat staan gebruikt. Het naar-elkaar-kijken heeft wel gewonnen.Duitsland won slechts met twee nul en heeft ‘ons’ naar huis gestuurd. Dat heeft alleen maar te maken met het feit dat de Duitsers verbaasd waren over het niveau van ‘onze’ jongens.

Cruijff heeft gezegd: “voetballen is heel simpel, maar het moeilijkste wat er is, is simpel voetballen.’
Simpel voetballen is plezier hebben in het spel, veel voor elkaar overhebben. Nu blijkt dat RvP het niet zo op heeft met WS. Ze kunnen elkaar niet luchten of zien. En zo zullen er wel meer binnenbrandjes zijn geweest waar BvM met zijn treurige blik naar gekeken heeft en niets aan kon veranderen: arrogantie is er moeilijk uit te rammen. Het zit in je. Dat weet meneer Robben maar al te goed.

Beseffen de Heren wel dat de duizenden op de oranjecamping al vanaf acht uur in de ochtend in de weer zijn om ‘hun’ team aan te kunnen zien spelen en aan te moedigen? Zuinige excuses is het antwoord van de Heren.

Hoogtijd om de jonge ‘aanwas’ een kans te geven. Die geven weer spirit en sportiviteit aan het Oranje dat ‘wij’ zo graag zien winnen.

is niet meer..

Vrijdagmiddag loopt hij nog vrolijk naar zijn hok, neemt wat te eten en gaat na een drukke dag lekker in het verse stro liggen. Of er toen iets gebeurd is, weet niemand, maar een beetje stilletjes is hij wel geworden, toen. De volgende dag, zaterdag, is er nog weinig beweging in hem te bespeuren. Niks eten, beetje drinken, maar voor de rest schuilen onder zijn schuildakje. Hij heeft wel vaker zo’n dag dus de verwachting was toen: dat komt wel goed.

Maar dat heeft niet mogen gebeuren. Hij verzwakt eigenlijk met het uur. Het lijkt wel een soort verlamming die op zijn achterpoten slaat en moeizaam en ongecontroleerd gaat hij zitten om weer snel gestrekt te gaan liggen. Een beetje zorgen maken we ons. Zondag maar de spoeddienst bellen en kijken wat er aan het handje is.

Even voor twaalf uur, bijna zondag, een paar korte stuiptrekkingen. Ik haal zijn schuildakje weg en streel zijn koude lichaam. Zijn ijskoude oren voelen niet goed aan. Langzaam voel ik zijn hartslag verdwijnen en blijft hij roerloos onder mijn hand liggen. Nog even een stroom bloed en gal stroomt uit zijn bekje en dan is het einde oefening. Net 4 jaar en nu heeft Valentino besloten om over die beruchte regenboog te springen. Wat miljoenen van zijn soortgenoten al hebben gedaan, doet hij op zaterdag 16 juni 2012 om 23.50. Zijn aardse konijnen leven eindigt hier, maar gaat daar verder.

Hij huppelt nu vrolijk rond in het groenere gras, met nog lekkerdere kruiden, met nog mooiere konijnenmeisjes.

Vier jaar is hij onderdeel geweest van ons huishouden. Die kleine rooie rakker, het baasje met zijn stoere pootjes. Ik zie hem nog staan op de leuning van de bank. Parmantig kijken: dat is allemaal van mij. En zo was het ook.

Nooit meer het rammelen aan zijn hek om aandacht te trekken, vijf uur in de ochtend: ik wil eten. Nooit meer ruzie maken met mijn pantoffel. Nooit meer tussen mijn benen door rennen, een achtje maken: daar heeft Valentino geen konijnenfluisteraar voor nodig. Nooit meer de ‘likes’ en de commentaren op zijn foto’s op flickr.  Geen tweets meer van Valentino. Geen vakantie meer met hem. Geen sjans meer met een paard of de zorgzame Belg die hem uit de regen hield: “awel, iek dacht ik trek Valentino een zwembroekske aan, maar toch besloot ik hem onder den vouwwagen te zetten.”
Nooit meer het “voor Valentino heb ik altijd tijd” van de dierenarts die hem zo bijzonder vond.  Nooit meer het nachtelijke gerommel in zijn hok, strootjes goed leggen, knabbelen van het hooi. Nooit meer het slurpen van het water. Het stampen omdat er een muisje op het balkon rondloopt. Of een verdwaalde vogel. Of gewoon zomaar, omdat hij dat leuk vond. Nooit meer het huis verkennen, het balkon, kijkend naar de ruziemakende rietkip.

Maar,  konijnen zijn rare en vooral tere wezens, zo huppelt hij rond, het volgende moment niet meer: dood. Oorzaak? Kan van alles zijn.

Vanochtend hebben we hem begraven. Een mooie plekje midden in de natuur met zon in de namiddag.

Hoe gaat dat versje ook al weer: treur niet om mij, ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben de plotse windvlaag in je gezicht. De bliksemschicht aan de hemel, de ster die twinkelt. Ik ben niet dood, ik ben er nog. Ik ben er nog. Altijd.

Valentino Rossi, van het ras Thrianta. Levensverwachting vijf tot zeven jaar. Onze Valentino is vier jaar geworden. Het liefst, het liefst had ik hem nog een tiental jaar bij mij gehouden. Het mocht niet zo zijn.

Dag lieve lieve gekke Valentino. Maak er wat moois van.

ov-chip gemak?

Na een jaar treinen vindt de NS het nodig mij te verblijden met een nieuw plastic kaartje
met daarop de datum van het volgende jaar. Weer een jaar fijn treinen met mijn vrienden van het Spoor. Inmiddels ben ik gewend geraakt aan de dagelijkse stress van: rijdt dat kreng, rijdt dat kreng op tijd, hoeveel zwartrijders tel ik vandaag, hoe gevat doet de conducteur vandaag? Al deze levensvragen, ik ken ze , ik weet ze, ik neem het mee.
Dat plastic kaartje van de NS, met mijn naam, foto en traject daar gaat het om. Dat kaartje kan veel meer, weet ik inmiddels. Ik kan het ook als OV kaart gebruiken om, jawel, met de bus of metro reizen.
Dat mijn jaartrajectkaart gelijk ook op de OV- paal van de bus gedrukt kan worden is natuurlijk het ultieme klantvriendelijke item van de moderne tijd zijn. Zou je denken.

Helaas. We leven in Nederland waarbij wij alles ‘samen doen’ maar toch lekker apart. Om de
kaart voor de bus gereed te maken is niet zo moeilijk. Het is alleen jammer dat er één menselijk factor inzit; de medewerksters van het NS service punt te Hilversum.

Dus moet ik mijn nieuwe jaarkaart OV-Chip gereed krijgen. Daar adverteert de NS mee, zo geregeld! Echter, mijn oude kaart heeft nog saldo. Mag ik overzetten. Op de vroege ochtend ga ik naar de dame van de Hilversumse NS service-balie. Daar waar het woord ‘vriendelijkheid’ al jaren geleden verdwenen is, heb ik ervaren..  De vriendelijkheid van deze dame(s) nodigen echt uit te blijven OV-en. Echt!

Met veel pijn en moeite, het is immers voor haar eerste bakje koffie, weet ze mij te vertellen dat ik eerst mijn nieuwe kaart moet ‘activeren’.
Dan mag je naar de website van de NS om de kaart wijs te maken dat het ook voor de bus gebruikt kan worden. Vervolgens moet je naar de NS kaart automaat om ‘de bestelling’ op te halen. Vervolgens weer naar dat mokkel om eindelijk de zeven euro vijftig (“nee meneer er staat een tientje op”) over te laten zetten. Durft zij nog te zeggen dat het makkelijker kan. Ja, mevrouw, IK heb het niet bedacht.

De vooruitgang is nog niet ten einde. De automatische opwaardering van tien euro is uitgezet en die moet ik dan weer, jawel, via ov-chipkaart punt nl weer aanzetten.
Kortom een handeling dat welgeteld geen uur zou moeten duren, kost de reiziger ongeveer 3 dagen.
Ja ja, dat openbaar vervoer: die snappen de vooruitgang wel. Daarom staat het ook zo vaak stil.

Hilversum NS wordt dichtgetimmerd met OV poorten: geef mij een kaart die het binnenkort gewoon overal doet: het nieuwe stempelen.