naast eefje

een uniek talent: Eefje de Visser

 

Naast Me

De lucht is hard en ijzig en koud
ik draag mijn haren los in de wind
groen met blauw en grijs is de dag
één hand in mijn mouw en de ander in jouw hand

Laten we verder gaan tot
jij alles verteld hebt en ik alles gehoord
vast is de grond en zo voel ik het ook
als je naast me loopt

nananana
het landschap verandert van vorm en van kleur
jaren geleden was alles hier gras
maar de grens schuift zich op en ik loop nog een stuk
verder met jou
één hand in mijn mouw en de ander in jouw hand

laten we lopen tot waar
jij klaar bent met luisteren en ik met mijn verhaal
vast is de grond en zo voel ik het ook
als je naast me loopt

en ik draag mijn haren los in de wind
de lucht hier is koud en ik adem het in
jaren geleden nog groen als het gras
maar nu in de kou tegen alles bestand

als je naast me loopt,
als je naast me loopt

trein

Het fijne van reizen per spoor zijn de ‘gesprekken’ die ik ‘per ongeluk’ opvang. Als je wat vaker met de trein reist dan is dat een gewoonte die aangeleerd kan worden.

Afgelopen vrijdag zat hij er weer, de brallerige student op weg naar Groningen. En eigenlijk weet hij niet waar hij heen gaat, zo lukt het wel.
Hij gaat bellen met wat ‘vrinden’. Spreekt wat af met Vrind A voor een keer in Amsterdam, waar ook vriend Rob van D meedoet en als ‘hij wat regelt is het altijd goehoed’.
Hij belt weer, helaas: een antwoordapparaat.

“Hallo met M, ik had begrepen dat jij dinsdag iets leuks wilde gaan doen. Ik ben voor alles in, maar heb verder nog geen idee. Mijn andere vriend Rob heeft ook wel wat ideeën, maar verder niets concreets. Misschien dat we over de kerstdagen daar even over na kunnen denken en besluiten of we iets gaan doen, of niets gaan doen, of zo. Ik hoor het wel.”

Gelukkig, de trein rijdt op tijd. Dat is tenminste wel iets waar je van op aan kunt. Zo nu en dan.