illegaal opportunisme (vieniks 9)

De voortvarendheid van het OBV kent geen grenzen. Enige weken geleden zat een zwaan rustig zijn eitjes uit te broeden, net voor een complex dat klaar was voor oplevering, maar het tempo was er een beetje uit bij de heren bouwvakkers.
Een niet nader te noemen woningcorporatie zette de bouwers en OBV behoorlijk onder druk en in no-time werd alles ‘geregeld’. Inclusief een oogstrelend kaalgeschoring waterkant. Alle het overdadige groen werd
rigoreus verwijderd.
De zwaan werd ontzien. Dachten wij, argeloze vieniksers. De zwaan was het gepruttel, gepis, geboer en geschreeuw zat en liet het nest het nest. Zij had haar gevederde kontje nog niet gelicht of het nest
werd ook ontmanteld.

Zo gaan we dus met de natuur om in tweeduizendtien. Wie betaalt, bepaalt. Nu is het kaalscheren van de waterkant (beschoeiing schijnt dat ook te heten) een loffelijk streven. Jammer dat het OBV niet deze lijn doortrekt door de overdaad aan groen onkruid op nog geen 10 meter afstand ook te verwijderen. Zo wordt het aangezicht van de Laakboulevard toch een stuk mooier.
Helaas, het opportunisme regeert ook in deze mooiste wijk van Nederland (niet de gelukkigste).

Waar ik wel gelukkig van wordt is dat de wijk onderhavig is aan groeistuipen. Naast veel jong grut en een oerwoud aan kinderopvang (ook naschoolse), is er ook wat criminaliteit aanwezig. Er wordt zelfs gefluisterd dat er hangjongeren zijn. Tot twee keer toe in korte tijd werd een wietplantage gevonden (logisch als je in de winter een dak zonder sneeuw ziet) en sinds kort, zo lees ik in de week uitlaatklep (het forum) dat er zelfs een bordeel in de wijk is. Illegaal weliswaar, maar toch.

De opmerkzame buur, bijnaam “elite” (toepasselijk) heeft met eigen ogen gezien dat er wel acht mannen op één avond bij de buren naar binnen ging. Hij (of zij) noemde dat een ‘hoogtepunt’. Humor kan de vienikser niet ontzegt worden.
Ondanks zijn bezoek aan de blauwe brigade wordt er geen actie ondernemen om deze vorm van vrijetijds besteding te stoppen. De plisie rijdt wel wat vaker langs (meestal tussen negen uur s morgens en vijf uur s middags, s avonds mogen ze niet meer naar buiten), maar dat zet weinig zoden aan de dijk, lijkt mij. Het ‘bordeel’ geeft niet genoeg overlast om daadwerkelijk in te grijpen, volgens de hermandad. En tja, als je eenmaal veel zin hebt in het vleselijke genot, wie houdt je dan tegen, zolang het maar binnen de eigen huiselijke omgeving is.

Vreemd dat een wietplantage wel gelijk wordt stopgezet, maar iets illegaals als een bordeel (ook hittegevoelig) niet. Misschien omdat de niet nader te noemen electriciteitsmaatschappij bij een wietplantage er financieel bij inschiet. Zou kunnen.
Nu zijn alle mannelijke vieniksers natuurlijk razend benieuwd waar deze uitspanning is. Helaas, ‘elite’ wil dat niet melden. Bang voor represailles. Wellicht is het tijd dat de plaatselijke politiek, versplintert tot op het bot en opportunistisch in het bloed, iets heeft om te onderzoeken. Een werkbezoekje wellicht?
Zo zie je maar, zelfs in een jonge vieniks gebeuren dingen waarvan je nooit had gedacht dat ze in jouw wijk zouden gebeuren. Niets is minder waar.

Gelukkig kunnen we wel uitzien naar twee top evenementen waar de wijk nu al van gonst: de Eneco proloog en natuurlijk later dit jaar Now Festival, een driedaags muziekspektakel dat altijd vele bezoekers trekt en ‘onze’ vieniks op de kaart zet.
Daar wordt zelfs ik gelukkig van in deze mooiste wijk van Nederland.

de amerikaan

En toen was er de film van Anton Corbijn. De fotograaf die ook een leuk filmverhaal kan vertellen. En als niemand minder dan Mister Nespresso, George Clooney, meespeelt dan heb jij mij bijna om.
De film was mooi en redelijk spannend. Als je van mooie plaatjes houdt dan leent Italie, en met name Umbrie, zich daar uitstekend voor.
Het boek van Martin Booth heet eigenlijk ‘a very private gentleman’ en dat tekent ook de identiteit van de hoofdpersoon. Niet zo zeer een eenzame man, maar wel iemand met een ‘beroep’ waarbij hij weinig tot geen
vrienden en/of vriendinnen op na kan houden.
Het boek is beter dan de film, laat ik dat maar meteen stellen. Waarom? Omdat je even geduld moet hebben om de gedetailleeerde beschrijvingen die de hoofdpersoon geeft van zijn omgeving, zijn huis, de mensen die hij tegenkomt tot je te laten doordringen.
Velen haken af, een enkeling houdt het vol. Maar de volhouder komt in een wereld van een uitstekende wapenmaker die eigenlijk met pensioen wil maar dat maar niet kan. Niet omdat hij het zelf niet wil, maar omdat er iets uit zijn verleden hem dwars zit.

Juist die gedetailleerde beschrijvingen van het dorp waar hij zit, de sfeer van het leven, zijn treffen en geven je het gevoel dat je onderdeel wordt van zijn leven.De mensen die hij, signor Farfalla, tegenkomt leven echt. De stad of het dorp waar hij schuilt ruik je, proef je. De hoeren die hij bezoekt hoor je naast je kreunen.

Maar het kost tijd en energie van de lezer om aan het einde van de roman te kunnen zeggen: het was een mooi boek. Zoniet schitterend.

The American / Martin Booth / Lebowski

bonita avenue

Het debuut van Peter Buwalda, leest zich zeker niet als een debuut. Er klinkt veel vakmanschap door in dit noodlotsdrama waarin liefde, sex, verraad, dood en moord in 534 pagina’s verteld wordt.
Bonita Avenue heeft drie hoofdpersonages: Siem Sigerius, een voormalig judokampioen, maar nu rector magnificus op het Tubantia College, zijn benauwd knappe stiefdochter Joni en haar vriend Aaron Bever. Daaromheen zwermen nog Siem’s tweede vrouw, Tineke, en de andere stiefdochter Janis. En tot slot nog Wilbert, de criminele zoon van Siem uit een eerder huwelijk.

Het verhaal begint met de ontmoeting van Aaron met Tineke, Siem’s tweede vrouw, in Belgie. Aan het eind van dit hoofdstuk leren wij dat Siem zelfmoord heeft gepleegd.

En dan begint het.

Teveel van het verhaal vertellen verraadt al te veel. Wat blijf is een spannend boek, van de eerste tot de allerlaatste pagina. Elke pagina is een puzzelstukje dat op zijn plek valt. Buwalda heeft een bedwelmende schrijfstijl, modern, strak, doorspekt met alles wat het moderne leven te bieden heeft. Hij schrijft zoals het hoort: beeldend, in detail en met humor.
Het verhaal springt met gemak van het heden naar het verleden. Wat zeker niet als vervelend op te vatten valt. Twee gebeurtenissen zijn cruciaal: De vuurwerkramp in Enschede, die het hele gezin raakt en de EK wedstrijd Nederland-Frankrijk van 21 juni 2000.

Een spannend boek, niet in de zin van ‘whoudunnit’, daar gaat het verhaal niet specifiek over. Wel spannend omdat je wilt weten hoe het verhaal afloopt. En als uiteindelijk de allerlaatste pagina leeg voor je ligt, ontwaak je van een mokerslag. Het verhaal is rond en klaar, maar toch. Vragen, vragen. Wellicht dat herlezen de oplossing biedt.

Voor dat dit geweldige boek verkracht wordt door filmmaker Mark de Cloe zou ik zeggen: kopen en lezen!

Bonita Avenue / Peter Buwalda / De Bezige Bij