De laatste ronde

“Toto?”
“Yes?”
“It’s called a motor race.”
“Sorry?”
“We went car racing.”

Het moment dat Toto Wolff, teammanager van Lewis Hamilton’s AMG Mercedes F1 team, besefte dat hij de 8ste wereldtitel voor Lewis ontnam onstak hem in woede. Richting de wedstrijdleiding.
Het was hun eigen inschattingsfout om tijdens beide safeteycar situtaties de bolide van Hamilton niet naar binnen te halen en van verse nieuwe en dus snellere banden te voorzien.
Ondanks dat ze dan achter Verstappen zouden raken, had de Mercedes zo veel snelheid dat, mijns inziens, Hamilton met gemak had kunnen winnen.

Het liep anders.

Red Bull anticipeerde wel agressief en gaf Max vier snelle rode banden en kon hij bij de eerste de beste mogelijkheid Hamilton inhalen.
En zijn eerste wereldtitel naar binnen halen.

Dat het kampioenschap in de laatste race in Abu Dhabi beslist zou worden was al duidelijk. Maar dat het in de allerlaatste ronde zou gebeuren, dat had niemand kunnen bedenken.
Lewis en Max waren het hele seizoen aan elkaar gewaagd. Ze haalden het beste (en slechtste) bij elkaar naar boven. Samen reden ze vaak genoeg de nummer drie op vele seconden achterstand. Waarbij het net leek of de andere F1 coureurs een stelletje koekebakkers waren.

Max en Red Bull hebben Mercedes het dit seizoen voor het eerste in acht jaar heel lastig gemaakt. We leerden zo de ware aard van het beestje kennen. En dat is geen positieve.
Gezien het hele jaar is Max de verdiende kampioen. Zijn manier van rijden, zijn professionaliteit staat buiten kijf.

Volgend jaar, met nieuwe regelementen, nieuwe auto’s, zijn er weer nieuwe kansen. Men hoopt voor ieder team. Mercedes en Red Bull zullen op moeten passen voor Ferrari die met Sainz (en Leclerc) goede tegenstanders zullen zijn.
Ook Alpine is met Alonso een dark horse.

Tot die tijd kunnen we nog genieten van de beelden die de ware apotheose van de race in Abu Dhabi uitstekend weergeven.

De laatste race

Zondag 12 december 2021 wordt om meerdere redenen een historische dag voor de Nederlandse Formule 1 fans.
Het is niet alleen de laatste race van een sensationeel Formule 1 seizoen, maar ook gaan we afscheid namen van vertrouwde stemmen van Olav Mol en Jack Plooij.

Het vertrek van Olav en Jack, daar ben ik niet rouwig om. Olav heeft de afgelopen dertig jaar veel gedaan om Formule 1 op de kaart te zetten in Nederland. Zijn enthousiaste commentaar en kennis zijn evident.
De laatste seizoenen kwam de klad er in. Het F woord kwam meer dan eens langs (“yohee, yoho, yo fucking bizar is dit,” toen Max V zijn eerste Grand Prix in Spanje won). Uiteindelijk vermoedt ik, is daar wel iets van gezegd, de laatste races was het beduidend minder.
En dan de pitreporter Jack Plooij. Serieuze vragen stelt hij niet, laat staat dat hij uberhaupt vragen stelt. Lando Norris heeft hem meermaals cynisch aangekeken en geantwoord (“Stel je nu elke week dezelfde vragen?”).
Wat de nieuwe aanbieder ViaPlay gaat bieden, niemand weet het. Ze willen het anders doen, waarvoor hulde.

En dan nu de laatste race in Abu Dhabi. Het is sinds 1974 niet voorgekomen dat de titelkandidaten met hetzelfde aantal punten de race ingaan.
Max en Lewis zijn aan elkaar gewaagd. Meer dan ooit is Mercedes het vuur aan de schenen gelegd door Red Bull en met name Verstappen.
Verstappen haalt meer uit de auto dan zijn teamgenoot, dat tot bewondering leidt bij zijn mede coureurs, zoals Alonso.

Het is voor het eerst in acht jaar dat Mercedes, en met name Hamilton en teambaas Wolff, uitgedaagd worden. En dan komt de ware aard van Mercedes boven drijven. Het zijn net zulke ordinaire straatvechers als Red Bull en Verstappen. Alles gaat voor de overwinning.

Zondagmiddag zullen Max en Lewis weer ver boven de rest uitsteken. De andere coureurs doen hun best, maar de twee titelrivalen rijden gemiddeld twintig seconden en meer ver voor de rest uit. De andere coureurs lijken wel koekenbakkers.

Of Verstappen de eerste Nederlandse F1 wereldkampioen zal zijn, zullen we zondagmiddag weten.

“To finish first, you first have to finish.”

Maid

Tussen de weet ik hoeveel films en series en docus Netflix biedt, zit zo af en toe een parel.
“Maid” is zo’n parel. Gebaseerd op een boek van Stephanie Land, volgen wij het leven van Alex. Ze woont samen met Sean en haar kind Maddy in een trailer.
Sean slaat haar dan wel niet, maar is wel geweldadig op het mentale vlak.
Op een gegeven moment is zij het zat en vertrekt.
Met Maddy belandt ze in een crisisopvang en probeert van daar uit een nieuw leven op te bouwen.

Het wordt haar niet gemakkelijk gemaakt, dat nieuwe leven. Een moeder die mentaal nogal labiel. De ex-vriend die maar in beeld blijft. Het papierwerk dat ze moet invullen voor elke uitkering of bijdrage van de staat.
Maar ondanks de tegenslagen houdt Alex moed. Ze blijft positief en uiteindelijk betaald het zich uit.
Ze kan een nieuw leven opbouwen in Montana en een cursus volgen om schrijfster te worden. Dat waar ze van droomde. De hele tijd.

“Maid” is een mooie gemaakte mini serie. Het gaat over armoede, dakloos zijn en huiselijk geweld. Het wordt integer in beeld gebracht en verteld, geen overdreven emotie. Je voelt met Alex mee als het weer eens meezit, na een aantal tegenslagen en tegenwerkingen, wanneer je denkt dat ze nu echt de woning van haar leven heeft gevonden. En wie weet de zorgzame en lieve vent die het echt met haar meent.
En dat Sean het op zijn manier voor haar weer verpest.

Natuurlijk komt aan het eind alles voor haar weer goed en kan ze hoopvol te toekomst tegemoet zien.
Tot die tijd ben je als kijker getuige van haar gevecht met overheidsinstanties, papierwerk, armoede en dakloos zijn. De weg uit die misere is niet gemakkelijk.

De acteerprestaties zijn uitstekend. De muziekkeuze mag er ook zijn, om het gemoed van Alex aan te scherpen.

Favoriete scene? Aflevering 6: Alex heeft de woning van haar leven gevonden, voor het onderhoud van de tuin mag ze blijven. Dochter Maddie is jarig. Het feestje wordt in het prieel gehouden. Sean met zijn vrienden komen op het feestje en het ontspoort in drank en drugs en overlast.
Gevolg: Alex verliest haar droomplek en rijdt weg. Thom York’s Dawn Chorus begeleidt ons naar haar nieuwe plek. Nate, die heimelijk verliefd op haar is en graag voor Alex en Maddie wil zorgen. Nate is zo’n man die slim is en sociaal, en niet zoals Sean. Nate maakt wolkenkrabbers, Sean tapt bier. En terwijl de sneeuw naar beneden dwarrelt (symbolisch voor een schone lei) haalt hij de spullen uit haar auto.

En dan zijn we pas op de helft van het verhaal.